Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 23/11/2017
latinmusic category
To CD Player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007*

(*μη φωνάζετε, δεν τελείωσε ακόμα!)





1) WILLIE ROSARIO : “A MAN OF MUSIC” (Bronco). Απ΄το πλούσιο στοκ θαυμάσιων δίσκων που ο βετεράνος Πορτορικάνος μαέστρος έχει γράψει στα τελευταία 40 χρόνια, διαλέγω (σχεδόν) στην τύχη τούτο το έκτακτο CD κι ενόσω γράφω κι ακούω, ήδη μειδιώ αναλογιζόμενος πόσο η γεωγραφία επηρρεάζει την ψυχοσύνθεση και, επαγωγικά, την δημιουργία : σε σύγκριση με τη σκηνή της Νέας Υόρκης, η salsa του Πουέρτο Ρίκο ανέδιδε πάντα μιά πιό ανάλαφρη, «νησιώτικη» αίσθηση, έμφορτη από πολύ πιό δουλεμένες ενορχηστρώσεις και εξελιγμένες μελωδίες, αλλά και λιγότερο αυτοσχεδιασμό και ηχητική επιθετικότητα, δύο χαρακτηριστικά ίδια της τσιμεντένιας μητρόπολης, όχι όμως και των αιωνίως «ρηλάξ» τροπικών, όπου μια ματιά στο χρώμα της άμμου και μια ρουφηξιά απ΄την οσμή της βροχής στους φοίνικες μπορούν να παράγουν ολότελα διάφορα μουσικά αποτελέσματα. Από τους ιστορικούς καπεταναίους της υψηλής πορτορικάνικης salsa τέχνης, ο Willie Rosario βγάζει στα μέσα των 80ς το “A Man Of Music” και μέσα βάζει οκτώ τραγούδια - κοκτέηλ πυκνών ρυθμών, ψαγμένων μα γλυκύτατων στ΄αυτί ενορχηστρώσεων, θαυμάσιων φωνητικών και τέλεια ισορροπημένου ήχου, συν μια μπάντα που κυριολεκτικά πάει «τρένο», δύο τρανταχτά χιτς (“El Callejero” και “A Maina”) κι εν γένει, ένα άλμπουμ – ορόσημο μιάς ανεπανάληπτης εποχής στη salsa του νησιού, εκ των ουκ άνευ στη δισκοθήκη κάθε σοβαρού γλεντζέ της αφρο-λατινικής μας μούσας. (To Cd player παίζει τώρα : “Chenchere Guma” ).


2) JUAN LUIS GUERRA : “LA LLAVE DE MI CORAZON” (EMI) :
‘Επειτα από χρόνια σιωπής που πρόσκαιρα διακόπηκαν απ΄το μάλλον ατυχές προπέρσινο “Para Ti” (με αμιγώς θρησκευτική θεματολογία, μιά και ο Guerra ανήκει από καιρού στις τάξεις των «αναγεννημένων χριστιανών»), ο σπουδαιότερος σύγχρονος τραγουδοποιός της Δομηνικανής Δημοκρατίας και εξέχον μέλος της ισπανόφωνης μουσικής αφρόκρεμας όπου γής, επανακάμπτει φέτος μ΄ένα άλμπουμ που όχι μόνο ξεπερνά τις προσδοκίες, μα κυριολεκτικά τις κονιορτοποιεί : το “La Llave De Mi Corazon” θριαμβευτικά τοποθετείται ήδη πλάι – πλάι με τις σπουδαιότερες δουλειές του Guerra της δεκαετίας του 90 και προβάλλει άνετα ως η πιθανώς κορυφαία δισκογραφική πρόταση του 2007, όντας ένας δίσκος με το σπανιότατο έως ανήκουστο, την σήμερον, χάρισμα να περιέχει δώδεκα τραγούδια που όχι μόνο το ένα είναι καλύτερο από το άλλο, αλλά επιπλέον το καθένα διαθέτει απολύτως δικό του χαρακτήρα και επ΄ουδενί μοιάζει με το επόμενο. Φυσικά, ο Juan Luis Guerra είναι καλλιτέχνης τέτοιων κυβικών και το πληθωρικό ταλέντο του λογίζεται πάντα ικανό για μεγάλα πράγματα, όμως είναι ευχάριστα απρόσμενο να μας κάνει δώρο, σε τέτοιο προχωρημένο στάδιο της καριέρας του, ένα τόσο πλήρες πόνημα, μοντέρνο, ταξιδιάρικο, ρομαντικό, χορευτικό, με ένα σωρό στύλ (merengue, salsa, bachata, bossa nova, pop, balada) και τέτοιες, γαμώτο, απίστευτες μελωδίες να το διατρέχουν από άκρου εις άκρον, ώστε δεν μπορείς παρά να κλίνεις το γόνυ μπροστά σε έναν αληθινά μεγάλο καλλιτέχνη και να μακαρίσεις, γιά άλλη μιά φορά, την Καραϊββική που βγάζει τέτοια μουσική και τέτοια παληκάρια.


3) GUACO : “COMO ERA Y COMO ES” (Latin World). Κανένα σεργιάνι στους latin ήχους με καλοκαιρινό πρόσημο δεν θα μπορούσε να είναι ολοκληρωμένο χωρίς μιά στάση στα παράλια της Βενεζουέλας και μιά επίσκεψη στο ρεπερτόριο μιάς αδιανόητης γκρουπάρας που, ατυχώς, παραμένει εν πολλοίς άγνωστη εκτός των συνόρων της χώρας. Οι Guaco, επιλεγόμενοι σωστά και “La Superbanda de Venezuela”, είναι ένα ιστορικότατο σχήμα μπόλικων μουσικών (κάπου 18), που ξεκίνησε πρίν τριάντα τόσα χρόνια να παίζει το φολκλορική φόρμα της “gaita” (βλέπε «Λεξικό Του Latin»/ Γλωσσάριο) και, προσθέτοντας στην πορεία μουσικούς, όργανα και όλων των λογιών τις επιρροές, κατέληξε σε ένα όλως ιδιόμορφο είδος “Guaco-μουσικής», που συμβατικά μπορούμε να πούμε πως προσομοιάζει στη salsa αλλά στην πραγματικότητα, κουβαλάει μέσα κάθε καρυδιάς μουσικό καρύδι : jazz, funk, rock, gaita, r&b, timba, σ΄ένα αμάλγαμα που, αντί να’ ναι αχταρμάς (ως είθισται στους λιγότερο ευλογημένους), αποκρυσταλλώνει μια σαφέστατη και εντελώς μοναδική προσέγγιση στην τροπική μουσική που έχει κρατήσει τη μπάντα στην κορυφή του βενεζουελάνικου γούστου εδώ και δεκαετίες κι ακολούθως, έχει εγγράψει τούτη την πατέντα με χρυσά γράμματα στην ιστορία της σύγχρονης λατινοαμερικάνικης μουσικοχορευτικής έκφρασης. Η ενέργεια είναι κοχλάζουσα, το beat ακατανίκητο, οι ενορχηστρώσεις ευρηματικές, οι μουσικοί σούπερ, τα τραγούδια σπουδαία και τούτο το CD, του 1999, νομίζω πως σκιαγραφεί, καλύτερα από κάθε άλλο τους, το ανφάς και το προφίλ αυτής της γκράντε κολεκτίβας. (Το Cd player παίζει τώρα : “Por Si Vuelves”).


4) TITO PUENTE : “THE MAMBO KING” (RMM).
Κοσμοϊστορικός δίσκος του μεγαλύτερου μαέστρου που είχε την τύχη να κάνει γνωριμία η latin μουσική, καθότι ήταν ο 100ος του (!) και ηχογραφήθηκε το 1991 με πολλαπλό σκοπό : να γιορτάσει το γεγονός (ο Puente ηχογράφησε τελικά 112 δίσκους, μακράν περισσότερους από κάθε άλλο Λατίνο καλλιτέχνη), να εκμεταλλευθεί την ξαφνική κι εφήμερη παγκόσμια μόδα περί την αφρο-κουβανική μουσική που προκάλεσε η αίσθηση της ταινίας “The Mambo Kings” (στην οποία εμφανιζόταν και ο Puente – εξ ου και ο τίτλος του δίσκου) και, μ΄ένα σμπάρο τρία τριγώνια, να δώσει περαιτέρω έκθεση στους καλλιτέχνες της εταιρείας RMM, που κλήθηκαν να συμμετάσχουν ως guests στο άλμπουμ. Αποτέλεσμα, μιά μεγάλη επιτυχία – ένεση πόρων και πρεστίζ για την RMM (που σύντομα μετατράπηκε στην εταιρεία που όρισε ολόκληρη την salsa των 90ς), αλλά κι ο πιό «καθαρός» salsa δίσκος στη δισκογραφία του Puente που, πρέπει να πούμε, φτιάχτηκε με μεγάλο μεράκι, πολλή δουλειά και εξαιρετική προσοχή σε ρεπερτόριο, ενορχηστρώσεις και ερμηνευτές, ώστε να στέκεται στο ύψος των εορταστικών περιστάσεων ενός θρύλου, αλλά και να «σκοράρει» κάμποσα μεγάλα χιτς του εβδομηντάρη, πιά, Puente στο αγοραστικό κοινό των 90ς. ‘Ολο το άλμπουμ είναι απολαυστικό, οι ενορχηστρωτές έχουν κάνει «παπάδες», η ισορροπία ανάμεσα στη σύγχρονη salsa και τις mambo αποχρώσεις αγγίζει την τελειότητα με το δάχτυλο, η ποικιλία των ερμηνευτών από δυό γενιές (Jose Alberto “El Canario”, Tony Vega, Tito Nieves, Mille P., Domingo Quiñones από την πλευρά των νέων, Ismael Miranda, Santitos Colon και Celia Cruz από το τημ των παλιών) λειτουργεί θαυμάσια, ενώ ο Puente μοιάζει σα να κλείνει το μάτι σε ολόκληρο τον λατινόκοσμο και να λέει «salsa θέλετε; Λοιπόν, εγώ θα σας δείξω πώς γίνεται!» - κι είχε δίκιο ο άτιμος. ( To Cd player παίζει τώρα : “El Bribon Del Aguacero” ).


5) CULTURA PROFETICA : “DIARIO” (Luar) .
‘Ενα από τα πιό τυπικά δυτικά στερεότυπα θέλει την reggae «καλοκαιρινή μουσική» (έναν διαχωρισμό με τον οποίο διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως, καθώς περικλείει, όπως ξέρετε, και τη latin μουσική και ούτως υποβιβάζει αυτομάτως το περιεχόμενο και την αξία τους σε «μουσικές – soundtrack», υπόστρωμα γιά τουριστικούς συνειρμούς και άλλου τύπου δραστηριότητες), ωστόσο φρονώ πως υπάρχει μιά κάποια αλήθεια σ΄αυτό το κλισέ, υπό την έννοια πώς οι παραδοσιακές μουσικές της Καραϊβικής παράγονται και καταναλώνονται σε (και αναπόφευκτα ταυτίζονται με) ένα περιβάλλον που μοιάζει βγαλμένο από καρτ – ποστάλ διακοπών, γεγονός το οποίο, όπως έγραψα παραπάνω, πράγματι παίζει ρόλο στην διαμόρφωση και την αισθητική τους, αν και όχι τον πιό σημαντικό, ούτε τον κυριώτερο (γιά αυτό αναζητήστε το ιστορικό, κοινωνικό και ανθρωπολογικό παρελθόν της κάθε χώρας). Τέλος πάντων, εδώ θα κάνω, κατ΄εξαίρεση, χρήση του κλισέ των «καλοκαιρινών ακουσμάτων», για να σας προτείνω ένα υπέροχο γκρούπ κι ένα υπέροχο άλμπουμ τους που αμφότερα ηχούν, πράγματι, όλως τροπικά και παραλιακά : οι Cultura Profetica είναι ένα λαμπρό συγκρότημα από το Πουέρτο Ρίκο που παίζει ισπανόφωνη reggae υψηλότατου επιπέδου με μπόλικα πνευστά, προχωρημένες ενορχηστρώσεις, ωραιότατες μελωδίες αλλά και στίχους που λένε δυνατά πολιτικοκοινωνικά πράγματα, εν ολίγοις δεν κοπιάρει απλά τα τζαμαϊκάνικα πρότυπα με ερασιτεχνικό ενθουσιασμό, αλλά παρουσιάζει μιά στέρεη δουλειά, δημιουργική, καλλιτεχνική, στεγανή από κάθε πλευρά και τόσο, μα τόσο όμορφη. Από τα 4 άλμπουμς τους, νομίζω πως το “Diario” είναι το καλύτερο – ή το καλύτερο μου...(Το Cd player παίζει τώρα : “Dias Intensos”).


6) ANTONIO CARLOS JOBIM : “WAVE” (A&M).
Αν κι έχω συχνά αναφέρει πως τη μουσική της Βραζιλίας δεν μπορώ να ισχυριστώ πως την κατέχω, ούτε πως μου «πάει» πάρα πολύ, εν τούτοις τρέφω γι΄αυτήν τεράστιο σεβασμό, την θεωρώ μία από τις μέγιστες σχολές παγκοσμίως και, εν προκειμένω, δράττομαι της ευκαιρίας γιά να βάλω στο μηχάνημα ένα κορυφαίο άλμπουμ ενός κορυφαίου τεχνίτη της μελωδίας στους αιώνες των αιώνων : το “Wave”, γραμμένο το 1967, είναι απλά ένα ορχηστρικό αριστούργημα στον ρυθμό της bossa nova, ένα πραγματικό μουσικό και ηχητικό επίτευγμα που έφερε εις πέρας μια φουλ ορχήστρα εικοσιοκτώ μουσικών υπό την διεύθυνση του σπουδαίου Claus Ogerman, παρέχοντας την ευκαιρία στη θεσπέσια μουσική του Jobim να «απλωθεί» μελωδικά και θεματικά, να ερωτοτροπήσει με την jazz, τη μπαλάντα, την κινηματογραφική μουσική, μα πάνω απ΄όλα ν΄αξιολογηθεί ως σύνθεση καθεαυτή, ως έργο, και βέβαια, να αριστεύσει μετά πάμπολλων επαίνων. Η δύναμη του Jobim ήταν πάντα στην απλότητα, την αμεσότητα, την σοφή αρμονία και την ακαταμάχητη αισθητική των μελωδιών του οπότε, βοηθούσης της μεγάλης μπάντας, της έλλειψης φωνητικών και της ασύλληπτης παραγωγής και ποιότητας του ήχου (ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα), η βύθιση στις νότες του “Wave” ισοδυναμεί με μακροβούτι στις καθαρότερες μορφές της μουσικής απόλαυσης, μιά μάλλον ενδοσκοπική εμπειρία, καθαρτική για το αυτί, το μυαλό και την ψυχή, απ΄την οποία η ανάδυση και επανασύνδεση με τους ήχους της μουσικής πραγματικότητας που σήμερα μας περιβάλλει βιώνεται, πιστέψτε με, με πολύ τραυματικό τρόπο. (Το Cd player παίζει τώρα : “Triste”).


7) ALEX CUBA : “AGUA DEL POZO” (Caracol Records). Τσεκάροντας το “CD Player του latinmusic.gr (11/12/2005)”, θα δείτε την πρώτη αναφορά του Alex Cuba, κατά κόσμον Alexis Puentes, σε τούτο εδώ το site κι αν υπήρξατε σχετικώς τακτικοί ακροατές της εκπομπής μου στον Kosmos 93,6 ίσως θυμάστε πως εκείνο το πρώτο του άλμπουμ όχι μόνο παιζόταν τακτικά Παρασκευή και Σάββατο, 8 με 10 το βράδυ, αλλά είχε ανακηρυχθεί από την αφεντιά μου ως κορυφαίος latin δίσκος του 2005, μία θέση που εξακολουθώ να υποστηρίζω μετ΄επιμονής ως σήμερα. Λοιπόν, αυτός ο σφόδρα ταλαντούχος νεαρός από την Κούβα που ζεί σήμερα στον Καναδά, κοντεύει να ξανακάνει μόδα το «άφρο» μαλλί, παίζει σπουδαία κιθάρα και μπάσο, συνθέτει μικρά διαμάντια με εκνευριστική άνεση και τα τραγουδάει με μιά από τις ωραιότερες φωνές στη σύγχρονη latin πιάτσα, επανακάμπτει και φιλοδοξεί να ντουμπλάρει την καλλιτεχνική αρτιότητα του εξαιρετικού ντεμπούτου του (“Humo De Tabaco”) με το φετινό “Agua De Pozo” – άραγε τα καταφέρνει; Μάλλον ναι, κυρίως γιατί αποφεύγει την εύκολη λύση της επανάληψης κι επιλέγει τον δύσκολο δρόμο της εξέλιξης και της αναζήτησης. Αν το “Humo De Tabaco” ήταν μοντέρνο πλην βασισμένο κυρίως στο son και στα λοιπά κουβανέζικα θεμέλια, το “Agua De Pozo” βαδίζει πιά σε σύγχρονα pop μονοπάτια, κρατώντας φυσικά την κουβανική ιδιοσυγκρασία και τις μνήμες τόσων χρόνων ζωής στον Τροπικό του Καρκίνου, εγκαταλείποντας όμως την «κουβανέζικη φόρμα» οριστικά και διαλέγοντας πλέον τα υλικά της συνταγής από το rock, την soul, την disco, το funk, τη reggae, τη samba και, τέλος πάντων, ολόκληρο το φάσμα της μεγάλης μαύρης παν-αμερικανικής μουσικής, όχι με τη έννοια των επιρροών αλλά με την υιοθέτηση μιας ανοιχτής μελωδικής και ρυθμικής δομής, όπου το ύφος και το είδος του κάθε κομματιού εξαρτώνται από τις εκάστοτε εκφραστικές ανάγκες του νεαρού δημιουργού και μόνο. Φυσικά, οι congas ακόμα ηχούν ως υπόστρωμα και ο τρόπος ερμηνείας του Alex προδίδει αμέσως το “Cuba” του ψευδωνύμου του, όμως το υβρίδιο που προτείνει είναι πολύ ιδιαίτερο, στ’ αλήθεια «διεθνές» και απόλυτα έγκυρο, καθώς υποστηρίζεται από μπόλικο ταλέντο κι ένα περιπετειώδες πνεύμα που ξέρει τί ακριβώς ψάχνει και μόλις το βρεί, τί ακριβώς να το κάνει – ένα ακόμα ωραίο τραγούδι, σίγουρα. (Το Cd player παίζει τώρα : “Lamento”).


8) ALBERTO NARANJO Y EL TRABUCO : “IMAGEN LATINA” (Leon). Θρυλικό άλμπουμ του 1991 (νομίζω), το “Imagen Latina” είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους καλύτερους δίσκους που γράφτηκαν ποτέ στα χώματα της Βενεζουέλας και συγχρόνως, ένα έργο που, χωρίς ποτέ να γίνει ιδιαίτερα γνωστό στο ευρύτερο salsa κοινό, αντιμετωπίζεται με τεράστιο σεβασμό από τους latin ιστοριοδίφες και συλλέκτες – και δικαίως : με προεξάρχοντα τον ντράμερ και ενορχηστρωτή Alberto Naranjo, ιστορική φιγούρα της salsa και της jazz στη χώρα του, τα credits του δίσκου περιέχουν μιά πραγματική παρέλαση αστεριών από όλα τα φάσματα της βενεζουελάνικης μουσικής του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα που, κάτω από την αριστοτεχνική μπακέτα του Naranjo, καλούνται να συνεισφέρουν στην ερμηνεία ενός στυλιστικά ετερόκλητου αλλά αισθητικά ενιαίου ρεπερτορίου – concept, που είναι, βέβαια, η τροπική μουσική της Βενεζουέλας (ή, σωστότερα, η τροπική μουσική που ακούγεται στη Βενεζουέλα) ειδωμένη από την σκοπιά της μεγάλης salsa – jazz ορχήστρας. Συνυπάρχουν, έτσι, η salsa, το calypso, το bolero, τα αφρο-βενεζουελάνικα στυλ, αλλά και το danzon, το son, το mambo κι η καθαρή latin jazz, σε ένα ηχητικό κέντημα υψηλής μουσικής τέχνης, καθώς ο Naranjo πετυχαίνει να φέρει εις πέρας το μεγαλόπνοο εγχείρημα με όχημα τις τρομερές ενορχηστρώσεις του και μια ορχήστρα υπερ-μουσικών, ενώ η ηχογράφηση συνιστά ένα αδιάψευστο ντοκουμέντο της μεγάλης στόφας των ονομάτων που φιγουράρουν στα φωνητικά και τα σολιστικά όργανα, αληθινών αστεριών της Βενεζουέλας που όμως ακούστηκαν μέτρια, λίγο ή καθόλου παραέξω, όπως οι τραγουδίστριες Canelita, Trina Medina, Cecilia Todd και Maria Rivas, οι τραγουδιστές Carlos Palacios, Wladimir Lozano και Carlos Sposito, συν δυό πραγματικοί «εθνικοί θησαυροί» της χώρας : ο τραγουδοποιός Simon Diaz και ο πιανίστας και συνθέτης Aldemaro Romero. Μεγάλος, μεγάλος δίσκος. (Το Cd player παίζει τώρα : “Amor De Alquiler”).



9) IBRAHIM FERRER : “MI SUEŇO” (World Circuit).
To κύκνειο άσμα – αποχαιρετισμός του γηραιού κανταδόρου στον μάταιο τούτο κόσμο έμελλε να είναι, ευτυχώς γιά αυτόν κι εμάς, η εκπλήρωση ενός ονείρου : η ηχογράφηση ενός δίσκου εξ ολοκλήρου με boleros υπήρξε ο καημός του Ferrer και ο τίτλος του δίσκου (“Mi Sueño” – «Το Ονειρο Μου») εισάγει θαυμάσια τον ακροατή στον μουσικό κόσμο ενός τραγουδιστή στα εβδομηνταοκτώ του, για να τον παραλάβει από εκεί η μουσική καθεαυτή και να του δείξει, όσο απτά μόνο η μουσική μπορεί να το κάνει, ένα φίλμ από παλιές εικόνες, ανεξίτηλα βιώματα, μνήμες ζέστης, νιότης, υγρασίας, φτώχειας, λησμονιάς και έρωτα, το φίλμ μιάς ζωής τεχνικολόρ ή ασπρόμαυρης που καταλήγει σε μία στερνή ελπίδα και την πραγματοποίηση της, άρα σε φαντασμαγορικό «χάπι εντ» της φυσικής και καλλιτεχνικής παρουσίας του Ibrahim Ferrer, ο οποίος, αμέσως αφού ολοκλήρωσε την ηχογράφηση του CD, πέθανε ήσυχος και, πιστεύω, ευτυχισμένος. Με την στοργική (και σημαντική) συμβολή του νεαρού και πολυτάλαντου πιανίστα Roberto Fonseca στην καλλιτεχνική επιμέλεια και την παραγωγή, το “Mi Sueño” συλλαμβάνει την πεμπτουσία της μουσικής περσόνας του Ferrer, ήτοι την ερμηνεία ισχυρά φορτισμένων boleros συνοδεία ενός μεσαίου μεγέθους ακουστικού γκρουπ με jazz αποχρώσεις, μέσα από το οποίο η χαμηλών τόνων και υψηλών συναισθημάτων φωνή του αναδεικνύεται με επώδυνο, σχεδόν εκκωφαντικό τρόπο. Τα δώδεκα τραγούδια είναι ρομάντζες ολκής, δοκιμασμένες στον χρόνο διά πυρός και σιδήρου, μεγάλα boleros που ο γερο-Ibrahim, λόγω ηλικίας και ιδιοσυγκρασίας, τραγουδά με εντελώς φυσικό κι ανεπιτήδευτο τρόπο, ενώ η μπάντα, παρέα με την άρτια παραγωγή, χτίζει έναν ονειρικό ήχο στα πρότυπα του Buena Vista Social Club, σημείου αναφοράς στη δημιουργία μιάς ατμόσφαιρας «Κούβας δωματίου» που, ομολογώ, αγαπώ κι εγώ πολύ. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε και, προπάντων, να τον ακούμε. (Το Cd player παίζει τώρα : “Si Te Contara”).


10) FRANK CANO : “A BEAUTIFUL DAY / UN LINDO DIA” (Frank Cano) :
Τούτο το cdάκι, ανεξάρτητη παραγωγή του ανωτέρω κυρίου, είναι φετινό κι όσο καιρό το έχω στα πέριξ, όλο και βρίσκει τον δρόμο για το στέρεο μου (ή το πρόγραμμα του Sonido Bestial), πείθοντας με πως μιά θέση στα δέκα της λίστας τού ανήκει δικαιωματικά ύστερα από τόσες ευφορικές ακροάσεις, οπότε αν κάνετε κέφι Latin Jazz με την κλασικότερη των εννοιών και συγχρόνως έχετε όρεξη γιά ένα ακρόαμα φιλικό στο αυτί, οικείο στο μουσικό θυμικό και ρυθμικό τόσο όσο χρειάζεται γιά να κουνιούνται τα πόδια από μόνα τους, τότε εδώ σας έχω : ο Cano, Μεξικανός μεγαλωμένος στην Καλιφόρνια, πατρίδα της πιό cool άποψης για τη μουσική, τη ζωή και τα πάντα, παίζει μιά χαρά τρομπέτα, γράφει ωραία μουσική και η άποψη του για την latin jazz περιλαμβάνει εγνωσμένες αξίες – την τυπική αφροκουβανέζικη ρυθμολογία ως βάση, το mambo ως κύριο στυλιστικό format, το πιάνο και τα κρουστά σε συνεχές στακάτο groove, τα σόλο πολλά και καλοπαιγμένα, τις jazz μελωδίες όσο τροπικές τις θέλει ο Αύγουστος και μια γενική προσέγγιση βασισμένη όχι στον πειραματισμό, μα στην απλότητα του ήχου, στην ευστοχία του υλικού, στην εγγυημένη ψυχική ανάταση και στην βεβαιότητα πως αυτοί οι ρυθμοί, αυτές οι φράσεις κι αυτή η «μουσική γλώσσα», οσοδήποτε πολυπαιγμένα στο παρελθόν, παραμένουν διαχρονικές αξίες μεγάλης δυεισδυτικότητας κι εμβέλειας, πράγμα απολύτως αληθινό, γι΄αυτό άλλωστε και το ακούω με χαμόγελο και σας το προτείνω μετ’ επιγνώσεως κι επιτάσεως. (To Cd player παίζει τώρα : “Human Nature”).
Πρόσφατα άρθρα
1. To CD player του latinmusic.gr : Φθινόπωρο 2006.
διαβάστε το...
2. To CD player του latinmusic.gr (4/4/2006)
διαβάστε το...
3. Το CD player του latinmusic.gr (11/12/2005)
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN